सडक साहित्यका केहि तस्विरहरु 2

सडकको यात्रा भन्नाले नेपाल जस्तो सडक व्यवश्था राम्रो नभएको मुलुकमा कठिन यात्राका रुपमा नै लिइन्छ । कोचाकोच सिट, पेलाम्पेल यात्री, गाडीको थर्काइ र हल्लाई अनेक असुविधा भए पनि सवारी साधनको एउटा कुराले भने सबैलाई लोभ्याउँछ, त्यो हो सडक साहित्य । त्यस्तै मिठा सडक साहित्यका केहि तस्विरहरु साप्ताहिक साहित्यमा हेरौं
Photobucket

Photobucket

//interstitial ad
clicksor_enable_inter = true; clicksor_maxad = -1;
clicksor_hourcap = -1; clicksor_showcap = 2;
//connect widget
clicksor_adhere_opt = ‘left:50%’;
//default pop-under house ad url
clicksor_enable_pop = true; clicksor_frequencyCap = -1;
durl = ”;//default banner house ad url
clicksor_default_url = ”;
clicksor_banner_border = ‘#3d3d3d’; clicksor_banner_ad_bg = ‘#e0e0e0’;
clicksor_banner_link_color = ‘#000000’; clicksor_banner_text_color = ‘#666666’;
clicksor_banner_image_banner = true; clicksor_banner_text_banner = true;
clicksor_layer_border_color = ”;
clicksor_layer_ad_bg = ”; clicksor_layer_ad_link_color = ”;
clicksor_layer_ad_text_color = ”; clicksor_text_link_bg = ”;
clicksor_text_link_color = ‘#141414’; clicksor_enable_text_link = true;

<a href=”http://www.yesadvertising.com”>affiliate marketing</a>

Photobucket
Photobucket

//interstitial ad
clicksor_enable_inter = true; clicksor_maxad = -1;
clicksor_hourcap = -1; clicksor_showcap = 2;
//connect widget
clicksor_adhere_opt = ‘left:50%’;
//default pop-under house ad url
clicksor_enable_pop = true; clicksor_frequencyCap = -1;
durl = ”;//default banner house ad url
clicksor_default_url = ”;
clicksor_banner_border = ‘#3d3d3d’; clicksor_banner_ad_bg = ‘#e0e0e0’;
clicksor_banner_link_color = ‘#000000’; clicksor_banner_text_color = ‘#666666’;
clicksor_banner_image_banner = true; clicksor_banner_text_banner = true;
clicksor_layer_border_color = ”;
clicksor_layer_ad_bg = ”; clicksor_layer_ad_link_color = ”;
clicksor_layer_ad_text_color = ”; clicksor_text_link_bg = ”;
clicksor_text_link_color = ‘#141414’; clicksor_enable_text_link = true;

<a href=”http://www.yesadvertising.com”>affiliate marketing</a>

Photobucket
Photobucket
Photobucket
कृपया सकेसम्म आफैले खिचेका सडक साहित्यका तस्विरहरु paniphoto@gmail.com मा पठाउँनुहोला । अन्यथा, तपाईको नाम खुलाईने छैन । इन्टरनेटबाट कपी गर्नुभएको भए स्रोत खुलाउँनुहोला ।

म पूर्व मन पराउँछु

-रोजर गिरी-

पाँच बर्षको लामो अन्तराल पछि उसले मलाई पत्र पठाएछ । मैले त बिर्षीसकेको पनि थिएँ । उसले भने बिर्सेको रहेनछ । उसको पत्रले मलाई फेरि एकपल्ट स्कूल जीवनको सम्झना गरायो । मेरो स्कुल जीवनको एउटा भावुक, एकान्त प्रेमी र आस्तिक साथी थियो उ । कविता पनि लेख्ने गथ्र्यो । उसका कवितामा भुकम्पले ग्रसित वस्तीका कथाहरु अनि पहिरोले पुरिएका कलिला आत्माका व्यथाहरु हुन्थे । चित्रकारीतामा पनि उसको राम्रो हात बसेको थियो । उसले कोरेको चित्रभित्र कतै युद्ध मोर्चामा घाइते भएका सिपाहीका तस्विर हुन्थे भने कतै बुद्ध र जनकका तस्विर हुन्थ्यो । 

उसले एकदिन मलाई भनेको थियो, बुझिस् रोज, म मान्छेको विश्वास गर्दिन किनकी यिनै मान्छे हुन् एउटा पानामा हिरोसिमा र नागासाकीको इतिहास लेख्ने अनि यिनै मान्छेहरु हुन्, जसले अर्को पानामा आफ्नै सुन्दर वस्तीको छातीलाई युद्ध मोर्चा घोषित गरेर आफ्नै सन्ततीका मुटु माथि लडाकु विमानले आक्रमण गरेको समाचार छाप्ने । म त रोज, त्यो मान्छेको विश्वास गर्छु जसको व्यवहार बुद्धको जस्तो होस् अनि उसले बोल्ने शैली कवि या कलाकारको जस्तो होस् ।
रोज, मसँधै स्वतन्त्र भएर बाच्न चाहन्छु । म आफ्नै बाटोमा यात्रा गर्छु । मेरो यात्रा सँधै शान्तिको हुनेछ किनकी शान्तिमा नै माया, ममता, दया, स्नेह, धर्म र भक्ति, क्षमा र दान सन्निहित हुन्छ ।
रोज म सँधै पूर्व मन पराउँछु, पश्चिम होइन । किनकि पूर्वमा बुद्ध र जनक जन्मेका छन् र पश्चिममा नेपोलियन र हिटलर ……….।
उ यस्तै यस्तै कुरा गरिरहन्थ्यो मसँग । उसको कुरामा म पनि सहमत हुन्थें र त उसले मलाई साथी बनाएको थियो । 
उसलृ मलाई पत्रको साथमा आफ्नो एउटा तस्विर पनि पठाएछ । गेरु रंगको कपडा लगाएको, गलामा रुद्राक्षको माला लगाएको, दाह्री पालेको झट्ट हेर्दा कुनै योगी वा दार्शनिक जस्तो देखिने त्यो मेरो साथीको तस्विरलाई मैले धेरैबेरसम्म एकानासले हेरिरहें ……. ।

गर्मीमा पग्लिँदा वैँशहरु

-हरिहर शर्मा-

वैँशको उकालो चढ्दै गएका युवतीहरुलाई चैतमासमा पोइल जाऊँ–जाऊँ लाग्छ रे । यो भनाइले केटीहरुलाई मात्र छुँदैन । केटी पोइल जानु वा केटी केटासँग भाग्नु/लाग्नु भनेको केटाले केटीलाई भगाउनु पनि हो । अर्थात् चैतमासको फुङरुङ्ग र उखरमाउलो परिवेशमा वैँशको रन्को केटीहरुलाई मात्र चढ्दैन, केटाहरुलाई पनि चढ्छ । काठमाडौँका सडकमा यो चैतमासको वाफमा वैँशका प्रदर्शनी भइरहेका छन् । कुनै औपचारिक समारोह छैन, न औपचारिक निम्तो नै । न समयको पावन्दी छ, न दृश्यावलोकनमा रोकतोक नै । तातो छल्न भन्दै केटीहरु कपडाको साइज घटाउँदै छन्, यता विचरा केटाहरु दोहोरो तापको मारमा छन्–प्रकृतिको खुला तातो र वैँशको बन्द तातो !

चैतमासका सडकका वैँशालु प्रदर्शनले दूर्घटनाको सम्भावना बढाएका छन् । सडकमा हिड्दा वा गुड्दा व्यस्त बाटोमा चनाखो हुनुपर्ने आँखा र सन्तुलित हुनुपर्ने मन अन्यत्र दृश्यतिर लोभिएपछि दूर्घटना बढ्नु स्वभाविक हुन्छ । किन लोभिनु त यस्ता दृश्यमा भन्ने प्रश्न उठ्न सक्छ । जवाफ त्यति अप्राकृतिक छैन, लड्डुतिर नलोभिने को छ र ?
//interstitial adclicksor_enable_inter = true; clicksor_maxad = -1; clicksor_hourcap = -1; clicksor_showcap = 2;//connect widgetclicksor_adhere_opt = ‘left:50%’;//default pop-under house ad urlclicksor_enable_pop = true; clicksor_frequencyCap = -1;durl = ”;//default banner house ad url clicksor_default_url = ”;clicksor_banner_border = ‘#3d3d3d’; clicksor_banner_ad_bg = ‘#e0e0e0’;clicksor_banner_link_color = ‘#000000’; clicksor_banner_text_color = ‘#666666’;clicksor_banner_image_banner = true; clicksor_banner_text_banner = true;clicksor_layer_border_color = ”;clicksor_layer_ad_bg = ”; clicksor_layer_ad_link_color = ”;clicksor_layer_ad_text_color = ”; clicksor_text_link_bg = ”;clicksor_text_link_color = ‘#141414’; clicksor_enable_text_link = true;

affiliate marketing

केटाहरुले जिस्काए हुन्थ्यो भन्ने चाहन्छन् सायद केटीहरु । नत्र शरीरका झ्याल ढोका यति विघ्न किन खुल्दा हुन् ? फेरि उनीहरु नै हुन्, केटाहरुले जिस्काउँदा रिसाउने र बाइस–सत्तरी नखरा पार्ने । यस्तो नखरा बुझिनसक्नुको छ । केटाहरु उस्तै धर्मात्मा ! केटीहरुको जिस्किने चाहना पूरा गरिहाल्ने– जिब्रो पड्काएर, सुसेलेर वा आँखा सन्काएर ।
शरीरका भित्री पाटपूर्जाहरुको शतप्रतिशत अवस्थिति झल्काउने खालका कपडामा केटीहरु सजिँदा केटाहरुमा पसिना कम र ¥याल बढी आउँछ । आधुनिकता र स्वतन्त्रता पर्याय बनेका छन्, खास फेसनको मामलामा । नौनीजस्ता भित्री कोमल अङ्ग स्वतन्त्र छाड्ने आधुनिक केटीहरुको पारा देख्दा भने केटाहरुमा पसिना बढी आउन थाल्छ, चिटचिट !
केटाहरुका आँखाहरु पनि त्यस्तै, कहाँकहाँ हेर्न भ्याउँछन् । हेराइ पनि कति चुस्त र दूरुस्त ! माथि कपालदेखि तल कुर्कुच्चासम्मको वृहत अवलोकन गर्ने काम क्षणभरमै पूरा हुन्छ । केटाहरु कपाल, आँखा, ओठ, छाती, पेट, कम्मर, हिप, खुट्टा आदि हेर्ने काम मात्र गर्दैनन्, आफ्नो ‘गच्छेअनुसार’ तिनको तुलनात्मक विश्लेषण गर्ने काम पनि गर्छन् । 
कतिको जीउ साँच्चै लोभलाग्दो हुन्छ; सडकमा देखाउँदै हिड्नु ठीक होला÷नहोला, देखाउन लायक हुन्छ । कतिपयको भने छातीभन्दा पेट ठूलो हुन्छ र उसैले लाएको हुन्छ नाइटोको खाल्डोसमेत देखिने टाइट लुगा । ठिटीहरुमा ‘एमटिभी’ र ‘जुम’को असर देखिन्छ भने भाउज्यू–आण्टीहरुमा ‘स्टार–प्लस’ र ‘जिटिभी’का सिरियलको भूत सवार छ ।
मःमः खाँदाको पच्चीस मिनेटमा पंक्तिकारले गरेको अनुसन्धानको नतिजा के छ भने, मःमःको डल्ला मुखमा हाल्न प्लेटतिर झुक्दा अगाडि आउने कपाल तह लगाउन केटीहरु हरेक मिनेटको चौथाइ समय दिन्छन् । मःमःको एक डल्ला चपाञ्जेल थुप्रै पटक कपाल मिलाउने काम हुन्छ । मःमः घिच्ने बेला त कपाल बाँध्नु नि,कही नभएका कपाल !
अनुसन्धानको अर्को फाइण्डिङ के पनि छ भने, कतिपय छिल्लिएका केटीहरु उभिँदा छातीमुनी हात बाँधेर यसरी उभिन्छन् ता कि उनीहरुको छातीको आयतन ज्यादा देखियोस् । केटीहरुको छाती केटाहरुका लागि भूकम्पको केन्द्र हो भन्ने जान्दाजान्दै, केटीहरु भूकम्पको रेक्टर स्केल बढाउन किन अतिरिक्त प्रयास गर्छन्, सोचनीय विषय छ । 
आजभोलिका मैयाहरुको हाँस्ने शैली विचित्रको छ । आधुनिक र सभ्य भनाउँदा युवतीहरु दाँत च्यापेर ओठ च्याती हाँस्छन्, हाँसो हो कि खिसी हो थाहा नहुने गरी । प्राइभेट ठाउँमा त ठीकै छ; सार्वजनिक स्थलमा समेत धेरै सङ्ख्यामा महिलाहरु जम्मा हुँदा आँखा चिम्लेर यसरी हाँस्छन् कि छेवैका अरुहरु हाँसेर रिसाउन भ्याइसकेका हुन्छन् !
प्रकृतिले बनाएको नारीपुरुष सम्बन्ध र आकर्षणको नियम विशिष्टको छ । यही नियमको कृपा हो कि आज सृष्टि गतिशील र सन्तुलित छ । अतः विद्यमान नारीपुरुष आकर्षणलाई गलत अथ्र्याउनु हुँदैन । तर आकर्षणको सृजना र व्यवस्थापन गर्ने क्रममा हुने हरकतहरु मर्यादित हुनुपर्छ । मर्यादा समाजका मान्यता र राष्ट्रका कानुनसापेक्ष हुन्छन् ।
कुन चाहिँ युवतीको चाहना र प्रयास नहोला कि उप्रति सबैको ध्यानाकर्षण होस् । तर ध्यान तान्नैका लागि मर्यादा, शोभा र चरित्रको अवमूल्यन गर्नुहुँदैन । यसबारे युवाहरु पनि सचेत र सफा हुनुपर्छ । फेरि पनि; देखाएपछि हेर्नेको गल्ती नमानिएला, पस्केपछि खानेको बाध्यता होला । मर्यादाका लागि युवतीहरु नै जिम्मेवार भएको राम्रो !

सडक साहित्यका केहि तस्विरहरु

राजनीति अनि कुरीतिका कुरा मात्रै कति गर्नु ? आउँनुहोस् आज रमाईलो गरौं, साप्ताहिक साहित्यमा सडक साहित्यका केहि तस्विरहरु हेरेर । तपाईसँग छन् भने पठाउँन नभुल्नु नि ।

अझै बाँकी छन् तस्विर

फोटोहरु : (मेरो होइन ।)

दुरताको पीडा

-विकाश तिमल्सिना-
“फोन गर्दै गर्नु है ।”
“आ के फोन गर्नु ? को हौ र तिमी ? बोल्ने भए तिमी फोन गर, म बोलिदिउँला ।”
छुट्टिने दिन मलाई गाडीमा चढाउँन आउँदा भएको उसको र मेरो सानो संवाद हो यो । मैले ख्यालख्यालैमा भनिदिएँ, ‘के फोन गर्नु भनेर ।’ मैले यो पनि भनिदिएँ कि ‘तिमी को हौ र भनेर’ , उसले सुनिरही । केहि प्रतिक्रिया नै नजनाई । सायद उसलाई थाहा छ, म उबाट टाढा भए पनि दुरताको महसुस गर्न सक्दिन भन्ने । बिना सञ्चार रहन सक्दिन भन्ने । यसैले उसले कुनै अबरोध बिना नै मेरो कुरा भनि सक्न दिई । उ बुझ्छे, मेरो ओठको शब्द र मुटुको धड्कनमा कति फरक छ ?

बिदाईको क्ष्यण पनि अचम्मको हुन्छ । त्यो बेलाको भावना प्रसव वेदनामा रहेकी कुनै युवती झै पिडादायी हुन्छ । कँहि जाने कुराको खुसी त छदैछ । पछि फर्केर आउँदा पाइने आत्मियता त छदैछ तर पनि छुट्टिनु पर्ने विवशताले मुटु चिरिन्छ ।
मलाई थाहा थियो, उ मेरो जीवनको अभिन्न अंग हो । मलाई थाहा थियो, उ बिना मलाई धेरै गा¥हो हुन्छ । तर जब गाडी छुट्ने बेला उसँग बिदाईको हात हल्लाउँने बेला भयो तब थाहा पाएँ उ मेरो मुटु बनिसकिछ । उ मेरो सास बनिसकिछ, जसलाई छाड्दा जीवन बिहिन हुनु पर्ने रहेछ । आँखामा आँसु भरियो । कसैले देख्ला कि भन्ने डर उत्तिकै छ । गलामा केहि अड्किए जस्तै भयो । केहि बोल्न सकिन । जति उ बाट टाढा हुन्छु । लाग्छ, मुटु छोडिदैछ मेरो शरिरबाट । मृत्युको एक किसिमको अनुभव गरे मैले । हिडिरहेको गाडीबाट फाल हाली उसलाई अगांल्न मन लाग्यो । चिच्याएर एक पल्ट उसलाई बोलाउँन मन लाग्यो । तर लाचार म आफ्नै मुटु छोडी अन्तै दौडिरहे …………….।

सापेक्षिक प्रेम

-शुभद्रा दहाल-

उ गरिब थियो । यसैले उ सबैको हेलाको पात्र थियो । क्याम्पसमा पनि उसका अति कम साथी थिए । उसँग न राम्रा लुगा नै थिए न त अरु कुनै आकर्षक विशेषता नै । उसँग थियो त केवल मिहिनेती पढाई । त्यसकै कारण उ छात्रवृतिमा पढ्दै थियो । उ परिश्रम गर्न कति पनि धक मान्दैन थियो । तर पनि उसले मनमा एउटी युवतीलाई सजाउँन थाल्छ । उसको पनि त मन नै हो आखिर । उसलाई पनि ति युवतीको सामिप्यता पाउँन मन लाग्छ । उसले आफ्नो भावी पत्नी तिनै युवतीमा देख्छ । कुनै मौका पारेर एक दिन उसले एउटा पत्र मार्फत आफ्नो मन खोलीदिन्छ, ति युवतीको सामुन्नेमा ।

तर उसको प्रेम प्रस्ताव स्विकार गर्ने साहस कुन युवतीमा होला र ? आधुनिक समाजमा प्रतिष्ठा पाउँने उसँग कुनै साधन थिएन । उसको प्रेमप्रस्ताव लत्तिनु थियो, लत्तियो । यस्तैमा परिक्षा सकिए पछि सबै आफ्नो आफ्नो बाटो लाग्छन् । उ पनि त्यस्तै कुनै लहरमा मिसिएर हराउँछ ।
केहि बर्ष पछि उ सोही ठाउँमा देखा पर्छ । तर उसको परिचय फेरिएर उ अरु नै केहि भइसकेको हुन्छ । उ रोगीको जीवनदाता डक्टर भएको हुन्छ । यस्तैमा एकदिन तिनै युवतीसँग भेट हुन्छ । त्यसपछि युवतीले अरु नियमित भेटहरुलाई अगाडी बढाउँछे । र, एकदिन प्रेमपत्र उसको हातमा थमाईदिन्छे ।
दिन बद्लिएको उसले महसुस गर्छ । उसको प्रेम अस्विकार भएको समयमा उ पुग्छ । आज उसैबाट प्रत्र प्राप्त हुँदा जितेको महसुस गर्छ । उ खुसी हुन्छ । आफ्नो पहिचान र व्याक्तित्वको कारण मात्र पत्र पाएको निष्कर्षमा पुग्न उसलाई बेर लाग्दैन । अनि आफ्नो फ्यालिएको पत्र सम्झिन्छ र, उसै गरेर हातको पत्र मिल्काउँछ । तिनै बिछोडिएका दुई प्रेमपत्रका लागि दुई थोपा आँशु खसाल्छ ।

मान्छे किन पलायनवादी छ हँ ?


-राजेन्द्र आचार्य, दोलखा

समयले कति चाँडो नेटो काट्दो रहेछ । कुनै दिनको याद आउँदा मलाई अहिले अचम्म लाग्छ । त्यो समय खुसी लाग्छ र त्यो दिनको सम्झनामा डाको छोडेर रुन मन लाग्छ । स्कुलमा पढ्दा साथीहरुसँग हाँसखेल गरेको ख्याल ठट्टाको याद आउँछ । मलाई अब पनि कुनै त्यस्तो होला कि भन्ने भान हुन्छ । टेष्ट परिक्षा पछि छुट्टिने बेलामा भएको त्यो वनभोज कार्यक्रममा गरेको कामहरु मलाई अझ याद आइरहन्छ । स्कुले जीवनमा साथीहरु र शिक्षकको मायाले मलाई अरुपनि सताइरहन्छ । यसरी हाँसखेल गर्दा गर्दै एस.एल.सी. पनि राम्रै भयो । एस.एल.सी. सकिए पछि पनि केहि साथीहरुसँग रमाउँदा रमाउदै कति चाँडो एस.एल.सी. को नतिजा पनि प्रकाशित भइसकेछ ।

मैले बिहानै एस.एल.सी. को नतिजा प्रकाशित भएको सुने पछि झसगं भएँ । अब त क्याम्पस पढ्ने बेला पनि आउँन थाल्यो । तर फेरि मलाई झस्का लाग्यो कि यसपाली जम्मा ३८ प्रतिशत मात्र पास भए कतै म पनि त फेल भईन ।
म नतिजा हेर्नको लागि गए । जिउ झसगं भइरहेको थियो तर एक्कासी आफ्नो सिम्बोल नम्बर देख्दा मन हास्न थाल्यो । यसरी मेरो नतिजा थाहा पाउँदा सम्म हर्षित नै थिए । तर सधै हास्न सकिदो रहेनछ । मैले सुने कि मेरो अति मिलनसार तथा कक्षामा सबै भन्दा जान्ने साथी फेल भएको छ । जब कि परिक्षा सकिएर घर आउँदा उसले ८० प्रतिशत जति आउने आशा गरेको थियो । यसैले उ फेल भएको कुरा मलाई पत्यार लागेन तर पछि आफैले हेर्दा थाहा पाए उ साच्चै फेल नै भएको रहेछ । त्यस्तो मिलनसार साथी फेल भएको मैले सहन सकिन । सहने पनि कसरी जब कि हामी उक अर्काको सुख दुख बाड्ने गर्दथ्यौ । एस.एल.सी. पास भए पछि एउटै क्याम्पसमा पढ्ने कत्रो धोको थियो । जब कि त्यो अब पुरा नहुने भयो । उता उसलाई कस्तो भएको होला भनेर मलाई रुन मन लाग्यो । त्यती जान्ने मान्छे फेल हुदा केहि गल्ति भएको र पछि ठिक हुनेमा पनि आशालु थिए ।

यो कुरा शिक्षकलाई पनि थाहा भए पछि हामी हतार हतार साथीको घरमा पुग्यौं । बाटामा हुलमुल भएकाले म अलि पछाडि नै थिए । केहि पछि साथीकोमा म पुग्दा त सबै रोइरहेका थिए । उसका परिवारहरु डाको छोडेर रुदै थिए । अफसोच् साथीले आत्महत्या गरेछ । आफ्नो मिलनसार साथीको लाश देखेर म बेहोस भएछु । पछि ४ घण्टा पछि होस आउँदा मैले थाहा पाएँ म त अस्पतालमा रहेछु ।

यसरी सानो असफलताले पनि मान्छेलाई मृत्युमा पुर्याएको देखेर म सधै झस्किन्छु । मान्छे यति पलायनवादी किन छ हँ ? मनमनै प्रश्न गर्छु । के कायरताले असफलतालाई ढाक्छ र ?